*திரை விலகிய நேரங்கள்*

 *திரை விலகிய நேரங்கள்*

கார்த்திக்கின் விரல்கள் மொபைல் திரையில் அதிவேகமாக மேலேயும் கீழேயும் நகர்ந்துகொண்டே இருந்தன. 'ஸ்க்ரோல்' செய்வதும், பதினைந்து வினாடி 'ரீல்ஸ்' வீடியோக்களைப் பார்ப்பதும் அவனுக்குக் குடிப் பழக்கம் போல அடிமையாகிவிட்டது. சாப்பிடும்போது, நடக்கும்போது, ஏன்... தூங்குவதற்கு முன் விளக்கை அணைத்த பிறகும் கூட கை போனைத் தேடியது.

அவன் மனைவி ரம்யா, கையில் ஆவி பறக்கும் டீக்கப்போடு அருகில் வந்தாள்.

"கார்த்திக்... டீ கொண்டு வந்திருக்கேன், பிடிங்க."

கார்த்திக் போனில் இருந்து கண்ணை எடுக்காமலேயே, "ம்... அப்படியே வை ரம்யா, இதோ இந்த ஒரு வீடியோ முடிஞ்சதும் குடிச்சிர்றேன்," என்றான்.

பத்து நிமிடங்கள் கடந்தன. டீ முழுமையாக ஆறிப்போயிருந்தது.

ரம்யா பெருமூச்சு விட்டபடி அந்த டீக்கப்பை எடுத்துக்கொண்டு சமையலறைக்குச் சென்றாள். சண்டையிட்டோ, கத்தியோ இதைக் மாற்றிவிட முடியாது என்பது அவளுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்திருந்தது. அன்புடனும், நிதானத்துடனும் தான் இதை அணுக வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தாள்.

அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை. கார்த்திக் வழக்கம்போலக் கண் விழித்ததும் படுக்கையிலேயே கையை நீட்டி போனைத் தேடினான். தலையணைக்கு அடியில் போன் இல்லை. மேஜை மீதும் இல்லை.

படபடப்புடன் எழுந்தான். "ரம்யா... என் ஃபோனைப் பார்த்தியா? எங்கே வச்ச?"

ரம்யா புன்னகையோடு ஒரு சிறிய பூட்டு போட்ட மரப்பெட்டியைக் காட்டி, "ஃபோன் இந்தப் பெட்டிக்குள்ள பத்திரமா இருக்கு கார்த்திக். இன்னைக்கு ஒரு நாள்... காலைல 8 மணியிலிருந்து சாயந்தரம் 6 மணி வரைக்கும் 'டிஜிட்டல் டிடாக்ஸ்' (Digital Detox) சவால்! நாம ரெண்டு பேரும் இன்னைக்கு ஃபோன் தொடவே கூடாது. என்ன சொல்றீங்க?"

கார்த்திக் கொஞ்சம் சலிப்புடன், "என்ன ரம்யா இது? ஆபீஸ் மெசேஜ், வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் எதுவும் வந்தா என்ன பண்றது? ஃபோன் இல்லாம எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கும்," என்றான்.

"ஒரே ஒரு நாள் தான் கார்த்திக். அவசரமான விஷயம்னா ஆபீஸ்ல என் நம்பருக்குக் கூப்பிடுவாங்க. நாம ரெண்டு பேரும் கடைசியா எப்போ போன் இல்லாம நிம்மதியா பேசினோம்னு உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா? எனக்கு ஒரு நாளைக்கு உன் நேரத்தைக் கொடுக்க மாட்டியா?" என்று அன்பாகக் கேட்டாள்.

ரம்யாவின் முகத்தைப் பார்த்த கார்த்திக்கால் மறுக்க முடியவில்லை. "சரி... உன் இஷ்டம்," என்று ஒப்புக்கொண்டான்.

ஆரம்பத்தில் இரண்டு மணி நேரம் கார்த்திக்கிற்கு மிகுந்த அசௌகரியமாக இருந்தது. கை தானாகப் பாக்கெட்டைத் தேடியது. ஏதோ உலகமே நின்றுவிட்டது போன்ற ஒரு உணர்வு.

ரம்யா அவனை சும்மா விடவில்லை. "வா கார்த்திக், பால்கனில உட்கார்ந்து டீ குடிக்கலாம்," என்று கூப்பிட்டாள்.

பால்கனியில் அமர்ந்தபோது, கார்த்திக் சுற்றியிருந்தவற்றை கவனிக்கத் தொடங்கினான். மரங்களில் குருவிகள் பறப்பதும், பக்கத்து வீட்டுச் சிறுவர்கள் சிரித்துப் பேசுவதும் அவனுக்குப் புதிதாகத் தெரிந்தன.

"ரம்யா... நாம இந்த வீட்டுக்கு வந்து ரெண்டு வருஷம் ஆகுது. ஆனா இந்த பால்கனில இவ்வளவு நல்ல காத்து வரும்கிறது இன்னைக்கு தான் கவனிக்கிறேன்," என்றான் ஆச்சரியமாக.

"காத்து எப்பவும் வீசிட்டு தான் கார்த்திக் இருந்தது... நாம தான் திரைக்குள்ள அடைபட்டுக் கிடந்தோம்," என்றாள் ரம்யா மென்மையாக.

மதிய உணவிற்குப் பிறகு, இருவரும் சேர்ந்து பழைய போட்டோ ஆல்பங்களை எடுத்தனர். பள்ளிப் பருவ நினைவுகள், திருமண நாள் புகைப்படங்கள் என ஒவ்வொன்றையும் பார்த்துச் சிரித்துப் பேசினர். இணையத்தில் ஆயிரக்கணக்கான 'லைக்குகள்' தருவதை விட, தன் மனைவியின் இந்த உண்மையான சிரிப்பு எவ்வளவோ மேலானது என்பதை கார்த்திக் உணரத் தொடங்கினான்.

சாயந்தரம் இருவரும் சேர்ந்து தோட்டத்தில் செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றினர். நேரம் போனதே தெரியவில்லை.

மாலை 6 மணி அடித்தது.

ரம்யா மரப்பெட்டியைத் திறந்து, "சவால் முடிஞ்சது கார்த்திக்! இதோ உன் ஃபோன்," என்று நீட்டினாள்.

கார்த்திக் அந்த போனைப் பார்த்தான். ஆனால் அதை உடனே கை நீட்டி வாங்கத் தோன்றவில்லை.

"என்ன கார்த்திக்... போனை வாங்கலையா?"

கார்த்திக் ரம்யாவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, "இன்னைக்கு ஒரு நாள் ஃபோன் இல்லாம வாழ்ந்த இந்த பத்து மணி நேரம்... கடந்த ஆறு மாசத்துல நான் வாழ்ந்த மிகச் சிறந்த நேரம் ரம்யா. அடுத்தவன் வாழ்க்கையை ஸ்கிரீன்ல பாத்துட்டே என் சொந்த வாழ்க்கையை வாழ மறந்துட்டேன். என்னை இந்த மாய உலகத்துல இருந்து வெளிய கொண்டு வந்ததுக்கு ரொம்ப நன்றிடி," என்றான் நெகிழ்ச்சியோடு.

அன்று முதல், கார்த்திக் சோசியல் மீடியாவை முற்றிலும் தவிர்க்கவில்லை; ஆனால் அதைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்தான்:

* சாப்பிடும்போதும், தூங்கும்போதும் ஃபோன் அறையிலேயே இருக்காது.

* தினமும் மாலை நேரத்தை குடும்பத்தோடும், இயற்கையோடும் செலவழிப்பது வழக்கமானது.

திரை விலகியபோது, அவன் வாழ்க்கை மீண்டும் வெளிச்சத்தால் நிறைந்தது!

- வெங்கட்ராமன்